ನಾನು ಬರೆಯುವೆ ಒಂದು ಕವಿತೆ
ಹಳೆಯದೇರಡು ಸಾಲು ಸಾಲ ಪಡೆದು
ನವ ಭಾವನೆಯ ಎರಕಹೋಯ್ದು
ಹಳೆತು ಹೊಸತು ಕಲೆತು ಬೆರೆತು
ಸೃಜಿಸುತಿಹುದು ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯದ ಕವಿತೆ
ವಸಂತಾಗಮನದ ನವ ಚಿಗುರಿನಂತೆ
ಹಳೆತು ಮುಖಕೆ ನವತು ಬಣ್ಣದಿ ಶೃಂಗರಿ
ಎಣೆಯುವೆ ನನ್ನೆದೆಯ ಹೃದಯದೊಲೆ
ಹಳೆಯ ಹಾಡು ಆದರೇನು? ಹೊಸತು ಪಾಡು ಬೇಡವೇನು?
ನವೂದಯದೊಂಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗಲಾರದೆಂದು
ಕವಿಯ ಮನವು ಅಷ್ಟೆ, ಭಾವದ್ವೇತ್ಯಾಸವನ್ನು ನೋಡು
ಅಂದು ಇಂದು ಕವಿತೆಯೊಂದೆ ಭಾವ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲವೇನು?
ಯಾರು ಏನೆಂದರು ನನಗೇನು ಮನವೇ
ಓದುವವರಿಹರಲ್ಲ ಸಾಕು ಇಂದೇನಗೇ
ನವತು ಕವಿತೆ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲಿ ಬಿಡದೆ ಬರೆದು
ಮುಗಿಸಿದರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳು
ನಾನೆನೆಂದು ಬರೆಯಲಿ? ಅದನೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವೆನು
ನಗುವವರು ನಗಲಿ, ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುವವರು ತಿರುಗಿಸಲಿ;
ಹಳೆಯ, ನಡು, ನವೂದಯವನೊಮ್ಮೆ ನೋಡು
ಎಲ್ಲರು ಅದನೆ ಬರೆದರು ಅವರದೇ ಮೋಡಿಯಲ್ಲಿ
ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ವೀಣೆಯು ಒಂದೆ ಇರಬಹುದು
ವೈಣಿಕರ ಬೆರಳುಗಳು ಒಂದೆ ಅಲ್ಲ ಕೇಳು
ನುಡಿಸುವವನ ಮನವು ಭಾವ ತುಂಬಿ ಹಾಡಲು
ಕೇಳುಗನೆದೆಯಲಿ ನೋವು ತುಂಬಿದರೇಗೆ ಹೇಳು?
ಹಿರಿಯ-ಕಿರಿಯ ಎನ್ನಲೇಕೆ ತಾಯಿ ಒಬ್ಬಳಲ್ಲವೇನು?
ಮಾಡುವೆನು ಸೇವೆಯನು ಹಿರಿಯರು ಮಾಡಿದಂತೆ
ಬೇಡವೇನೆಗೆ ಬಿರುದು ಸನ್ಮಾನಗಳ ಹಿರಿಮೆ
ಬಡವ ನಾನು ದುಡಿದಷ್ಟು ಊಣಬಡಿಸುವೇ
ವಲ್ಲದ ಭೋಜನದಲಿ ಕಲ್ಲು ಹುಡುಕಬೇಡಿರಿ
ಕನ್ನಡಮ್ಮನ ಪಾದದಲ್ಲಿ ನನದೊಂದು ಹೂ ಇರಲಿ ಬೀಡಿ....,
ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗು ಬಂದಿರುವೆ
ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು
ಬೀರುಗಾಳಿಯಲಿ ಮಾಸುತಿವೆ
ನಶಿಸುವ ಮನುಜನಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತುಗಳೆ ಆಧಾರ
ಅವೆ ಇಲ್ಲವಾಗುತಿವೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲಿ...,
ಬತ್ತಿದ ಭಾವದಲ್ಲಿ
ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಟ್ಟವಳೆ
ಎತ್ತ ಹೋದಯಾ...ನೀನು
ನನ್ನ ತೊರೆದೆಯಾ!
ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವೆನೆಂದು
ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನೀನು
ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟೆಯಾ....ಗೆಳತಿ!
ಏಳೇಳು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವೆನೆಂದು
ಭರವಸೆಯ ಭವನಕಟ್ಟಿ
ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು
ಹೊರಟು ಹೋದೆಯಾ...ಗೆಳತಿ!
ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ ನನಗೆ
ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಬಂತು ನಿನಗೆ
ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ನಲಿವಾಗಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಗಳಿಗೆ!
---------------------------------------------*ಬಸವಪ್ರಿಯ*
(ಬಲವಂತ ಮೋರಟಗಿ)
ಜೀವ ಹೋದ ಮೇಲೆ ದೇಹ ಮಣ್ಣು ಪಾಲು,
ಅಸ್ಥಿಗಳು ಗಂಗೆ ಪಾಲು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅಗಸನ ಪಾಲು, ಆಸ್ಥಿಗಳು-ಮುಂದೆ ಕೂತು ಅಳುವವರ ಪಾಲು, ಮಗನು ಹಾಕುವ ಪಿಂಡ ಕಾಗೆಯ ಪಾಲು, ಅರಿಯದ ಈ ಜೀವ ಯಮನ ಪಾಲು,ನೀ ಮಾಡಿದ ಸೇವೆ ದಾನ-ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಪಾಲು.