ನೀ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋದರೆ ಹೋಗು, ಆದರೆ;
ನಿನ್ನ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೋತ್ತೋಯ್ಯಬೇಡ
ಈ ಕಣ್ಣಿಂದ ಮರೆಯಾಗು ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಆದರೆ;
ಈ ನನ್ನ ಮನಸಿನಿಂದ ದೊರಾಗಬೇಡ.
ನೀ ಹೋದ ದಾರಿಯನ್ನೋಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡು;
ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜಾಗದಲ್ಲೆ;
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಮೂಟೆ ಹೊತ್ತು ಕೂತಿರುವೇ...
ಮರಳಿ ಬಾ ಎಂದು ನಿನಗೆ ನಾ ಹೇಳೇನು...
ಆದರೇ;
ನೀ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಯಾವುದು, ಹೇಳೆಂದು ಬೇಡುವೇನು
ಯಾಕೆಂದರೆ;
ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೋತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವೇನು...
ಕೈ ಹಿಡಿದು ಜೊತೆ ನಡೆಯಲು ಅಲ್ಲದಿದ್ದರು...
ಆ ದಾರಿಯಲಿನ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳು ತೆಗೆದು ನಗೆ ಹೂ ಹಾಸಲಾದರು...
ನಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದೆ ಬರುವೇನು ಗೆಳತಿ...
ಅಳುವಿರೇಕೆ
ಶತಮಾನದಿಂದ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಬಂದಿಯಾಗಿದ್ದು ಸಾಕಾಗಿಲ್ಲವೇ
ಹೊರ ಬನ್ನಿ
ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿನ ರೆಕ್ಕೆಗೆ
ಜೀವ ಕೊಡಬೇಡವೆ?
ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವ ಕನಸಿಲ್ಲವೇ?
ಅಳುವಿರೇಕೆ ಇನ್ನು?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ನೋವು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಾದರು
ಸಮಯ ಯಾರಿಗುಂಟು
ಕನಸಿನಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಮುಗಿಸುವ ಬಯಕೆಯೇ?
ನನಸು ಮಾಡಬೇಡವೆ?
ಎದ್ದೇಳಿ
ಸಾಧಿಸಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ...
ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ದ್ವೇಷ ಕಾರುವಿರೇಕೆ?
ಸ್ನೇಹ ಹರಡುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಕ್ರೋಧಗೊಲ್ಲುವಿರೇಕೆ?
ಗೋಡೆ ಉರಿಳಿಸುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಮರಳಿ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇಕೆ?
ಪ್ರೇಮವ ನಾಟಿ ಮಾಡುವಾಗ
ಕಾಟಕೊಡುವಿರೇಕೆ?
ಟೀ ಎಂಬ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದೆ
ಬ್ರೇಕ್ಫಾಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಕುಂತೆ
ಆಫೀಸ್ ಅನ್ನೋ ಬೇಸರದಲಿ ತಯಾರಾದೆ
ಕೆಲಸ ಎಂಬ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಬೇಸತ್ತೆ ಮಧ್ಯಾನದ ಊಟಕೆ ಹೋದೆ
ಆದ ಒತ್ತಡ ನೆನದು ಊಟವ ಮರೆತೇ
ಸಂಜೆಯೋಳು ಟೀ ಗೆ ಹೋದೆ ಅಲ್ಲಿ ಜನರ ಸರದಿ ನೋಡಿ ವಾಪಾಸ್ ಅದೇ
ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋರಟೇ
ಆಗ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿತು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ
ಹನೀ ಒಂದು ಅಳಬೇಡ ಕಷ್ಟ ಕ್ಕೆ
ಫಲ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸಿಗುತ್ತೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನು.
ನಾನು ಬಂದೇ ಸಮುದ್ರ ದ ಅಲೆಗಳ
ಹಾಗೆ ನಗು ನಗುತಾ
ಅದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗುವಾಗ
ನಿರಾಸೆ ಆಗಿ
ದುಃಖದ ಜೊತೆ ಕಲ್ಮಶ ಎಲ್ಲ ಹೋತು
ಓವೈದೇ
ಆಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನನಗೆ
ಖುಷಿ ಇಂದ ಅಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ
ಆದ್ರೆ
ದುಃಖ ಇಂದ ನಗು ವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು .