ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿದೆ
ನಿನ್ನ ನೆನಪೊಂದು....
ತುದಿಗಾಲಲಿ ಬೀಳಲು ಕಾಯುತಿದೆ
ಕಣ್ಣ ಹನಿಯೊಂದು....
ಬಿದ್ದರೆ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುವುದೋ
ಏನೋ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿಹ
ನಿನ್ನ ಛಾಯೆ....
ಏನೂ ತಿಳಿಯದೆ
ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ಕುಳಿತಿಹೆ
ಎಲ್ಲವೂ ಆ ದೇವನಾ ಮಾಯೆ....
ಅನಾಮಿಕ............✍
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು
ಸುಳಲ್ಲ...
ನಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದು
ಕನಸಲ್ಲ...
ಅಡಿ ಅಡಿಗೂ ಮುಳ್ಳು ನನ್ನ
ಎದೆ ಚುಚ್ಚಲು...
ಸಾವಿರ ಪ್ರೀತಿ ಹೂವು ನನ್ನ
ತಬ್ಬಿ ಬಾಚಲು...
ಇ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ
ನನ್ನ ಕೊಂದಿದೆ...
ನಿನ್ನ ಆಸೆ ಗೋಪುರ ನನ್ನ
ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ...
ಅನಾಮಿಕ........
ಏ ದೇವರೇ ನನ್ನದೊ೦ದು ಓಲೆ
ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ, ಅರಿವಾಗಿದೆ
ನನಗೀಗ ನನ್ನ ತಪ್ಪು,
ನನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಡ
ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ತಪ್ಪು
ಮಾಡಲು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ.
ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ
ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರುತಿತ್ತು,
ನೀವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದೆ೦ದು
ನನನ್ನು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ೦ತೆ
ನನ್ನ ಮನ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತಿತ್ತು,
ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಿಮಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ಹ೦ಬಲ
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನೇನೋ ಚಿ೦ತಿಸುತಿತ್ತು,
ಆ ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷ ನಾನು
ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇ೦ದು ಓಲೆ
ಬರೆವ ಕೆಲಸವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,
ತಪ್ಪುಮಾಡಿದೆನೆ೦ಬ ತೇಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿ ಸಾಲುಗಳು ಅವಳ ಹೆಸರೇಳುತ್ತವೆ
ಕನಸಾಗೆ ಕಾಡುವ ಅವಳು ಯುಗಗಳ ಕೂಡಿಸುವಳು
ನೆನಪುಗಳ ನಿತ್ಯ ಕಾಡುವುದು ಅವಳ ಕಿರುನಗೆಯನ್ನೆ
ಮೌನ ಸಾಕಾಗಿ ಮಾತುಗಳು ನೂರಾದವು
ಹಾಳೆಗಳು ಅವಳ ನೆನಪಿನ ಶಾಯಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾದವು
ಮೊದಲ ಪದದಿಂದ ಕೊನೆಯ ಪದದ ವರೆಗೂ
ಅವಳ ನೆನಪು ಹಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ನಗುವು ಕವಿತೆಯಾಯಿತು
ನೋಟ ಕಾವ್ಯವಾಹಿತು
ಮಾತು ಗ್ರಂಥವಾಯಿತು