ಅವ್ವಾ,ಶುಭ- ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ
ಅಕ್ಕ- ಪಕ್ಕದವರು
ನಮ್ಮನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಕರೆಯಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ನಾವು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವರು ಅದಕ್ಕೇನೂ..!
ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ,ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ
ನಾವೇ ಅಂತ್,ಬದುಕಿದರೂ
ಜನರು ಆಡಿಕೊಳ್ಳತ್ತಾರಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ನಾವು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವರು ಅದಕ್ಕೇನೂ..!
ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿ ಸಹಿಸದವರು
ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡದಿದ್ದರೂ
ನಮ್ಮನ್ನೇ ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುಸುತ್ತಾರಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ನಾವು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವರು ಅದಕ್ಕೇನೂ..!
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು
ಊರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕೇಂದ್ರೇ
ಅದನೆಲ್ಲಾ,ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ನಾವು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವರು ಅದಕ್ಕೇನೂ..!
ಮಗನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ತಾಯಿ,
ಹೌದಪ್ಪಾ,ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಟ್ಟೆ- ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ
ಅರಸೀ ಬಂದವರೆ..
ಹೊನ್ನು,ಮಣ್ಣು, ಹೆಣ್ಣಿನಾಸೆಗಾಗಿ
ಒಂದೆಡೆ ನೆಲೆಸಿ ನಿಂತವರೇ.
ಅವರವರ ಮೂಲ ಆ " ಹ್ಯೆಳುವ" ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು!
ಮತಯಾಚನೆಗೆ ಬರುವಾಗ
ಸಹಾಯವನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ
ಸೇವೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ
" ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವ್ರು" ಅಂದವರೇ
ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಬರ್ತಾರಲ್ಲ ಅದೇ ದೊಡ್ಡದು!
ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಮೂಲನೆಲೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ
ಇಲ್ಲಿ ಇರುವವರಾದರೂ ಯಾರು..?
' ಊರೆಂದು' ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?
ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವವರಿಗೆ
ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳೆಂದಳು ತಾಯಿ, ಮಗನಿಗೆ..!
ಬಯಸದೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಈ ಕಾಯ
ಅದರೊಳಗೊಂದು ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯ
ಕನಸ ಕಂಡು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವುದು ಇಲ್ಲದೆ ಲಯ
ಕಣ್ಣೀರ ಸುರಿಸುವುದು ಮಾಡಿಗೊಂಡು ಗಾಯ
ಮಾನವಜನ್ಮ ಸಿಗಲು ಮಾಡಿರಬೇಕಂತೆ ಪುಣ್ಯ
ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲಬೇಕಂತೆ ಬಂದರು ಎಂಥದೆ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯ
ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಬೇಕು ಕಾಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸಾರ್ಥಕ
ನೊಂದು ನೋಯಿಸಿ ಬದುಕಿದರೆ ಜೀವನವು ನಿರರ್ಥಕ
ಮನಸ ಸಂತಸದಿಂದಿರಿಸುವುದಂತೆ ನಿಜ ಬದುಕು
ನಗುವುದೇಗೆ ಮನಸೆ ಮುರಿದು ಆದರೆ ಒಡಕು
ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿತು ನೊಂದ ಮನಸು ನಗುವಿಗೆ ಹುಡುಕು ದಾರಿ
ಸಂತಸದಿಂದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತಿರಲೆ ಬೇಕು ಬಾರಿ ಬಾರಿ
ಅವನು ಪಡುವ ನೋವಿನಿಂದ ಆತನನ್ನು ದೂರ ಎಳೆದಷ್ಟು ಆತ ಆ ಯಾತನೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತನೆ..ನನ್ನ ಶತ ಪ್ರಯತ್ನ ಸೋಲುತಿದೆ
ಆತನ ನೋವನ್ನು ನಾನು ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಅವನ,ನೋವನ್ನು ಅವನು ಹೇಗೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ತನೋ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷದ ಕೊರಗು
ಮಾಡಿದಳು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಶಲೋಪರಿ,
ಒಣ ಹವೆಯ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲೂ
ಆದಳು ಕಣ್ಣೀರ ರುವಾರಿ,
ಹೃದಯವ ಚೂರು ಮಾಡಿದಳು
ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸುಪಾರಿ,
ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿಂದ ಪರಾರಿ,
ಆದರೂ ಅವಳೇ ನನ್ನ ಬಂಗಾರಿ,
ಬಿಂಕದ ಸಿಂಗಾರಿ,
ಹ್ರುದಯವೆಂಬ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ.
ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ನಾನಾದೆ.
ನನ್ನ ಹ್ರುದಯದ ಬಡಿತದ ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ
ಗುಡಿಗಂಟೆಯಿಂದ ಬರುವ ಸ್ವರ ನೀನಾದೆ.
ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಂದಿರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಿನ್ನಯ ಮೊಗಕೆ ಸಿಂಧೂರ ತಿಲಕ ನಾನಾದೆ.
ನನ್ನಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮೊಳಕೆಗೆ ಜೀವವು ನೀನಾದೆ.
ಅದರ ಭಾವವು ನಿನ್ನದೆಂದೆ !!ಸ!!
ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಿನ್ನಯ ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆಗಳಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಎಂಬ ವರ ನಾನಾದೆ.
ಅಧ್ಬುತ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುಕ್ಕುವಂತಹ ಶಿಲೆ ನೀನಾದೆ
ಅದನ್ನು ಕೆತ್ತಿದ ಶಿಲ್ಪಿ ನಾನಾದೆ !!ಸ !!
ನನ್ನಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮೇಲೇರಲು ಬೆಂಗಾವಲು ನೀನಾದೆ.
ನಿನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಧಾರೆ ಎರೆದೆ.
ನಿನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ನಿನ್ನ ಬಾಳಿನ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕು ನಾನಾದೆ.
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೀವನವೆಂಬ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹ್ರುದಯವೆಂಬ ಅರಮನೆಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹ್ರುದಯದ ಮಿಡಿತವೆಂಬ ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಸದಾ ನಾನು
ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಚಿರರುಣಿಯಾಗಿ ಜೀವಿಸೋಣ ನನ್ನಯ ಮನವೇ ಸದಾ..ಸದಾ.ಸದಾ