ಕವಿದ ಕತ್ತಲು ಸರಿಯುತಿರಲು
ಮುತ್ತಂತೆ ಇಬ್ಬನಿ ಧರೆಗೆ ಸುರಿಯಲು
ಭೂ ತಾಯ ಮೈಯು ಹೊಳೆಯತಿರಲು
ಸ್ವರ್ಗವೆ ಇಳಿದಂತಿದೆ ಇಳೆಯ ನೋಡಲು
ಮಾಡಿ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳ ನಡುವೆ ಚಾರಣ
ರವಿ ಉಡುಗೊರೆಯಂತೆ ತಂದ ಹೊನ್ನ ಕಿರಣ
ಸವಿಯಲು ಭೂರಮೆಯ ಸೊಬಗಿನ ಹೂರಣ
ಕಳುಹಿಸಿದ ಚಂದ್ರನ ಕೊಟ್ಟು ನಿತ್ಯ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣ
ರವಿಯಾಗಮನವ ಹೇಳಿದೆ ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿ
ಹೂಗಳರಳಿ ನಕ್ಕಿವೆ ಅವನ ಪ್ರೇಮವ ನೋಡಿ
ತೂಗಿ, ಬಾಗಿ, ಗಿಡ, ಮರ ಚಾಮರವ ಬೀಸಿವೆ
ಉದಯ ರವಿಗೆ ಸಂತಸದಿ ಸ್ವಾಗತವ ಕೋರಿವೆ
ಕಂಡು ಹಸಿರೆಲೆಗಳ ತುದಿಯಲಿ ಇಬ್ಬನಿಯ ಮಾಲೆ
ರವಿಗೆ ನೋಡಬೇಕು ಅನಿಸಿತೇನೊ ಪ್ರೀತಿಯ ಲೀಲೆ
ನೇಸರ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವನು ಭೂರಮೆಯ
ಹೊತ್ತು ಹೋಗುವ ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಮುತ್ತಿನ ಮಂಜಿನ ಹನಿಯ
ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಕಲ್ಪಿತ ಸುಂದರಿ ಹೆಣ್ಣು.
ಮನೆಯ ಕತ್ತಲಿನ ದೀಪ ಬೆಳಗಿಸುವ ಕಣ್ಣು..
ಮೊಳಕೆಯೋಡಸಿ,ನೀರುಣಿಸಿ ಜೀವ ಕೊಡುವ ಮಣ್ಣು...
ತಾಳ್ಮೆಯ-ಬಾಳ್ವೆಯ ಕಲಿಸುವ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣು....
ಒಲುಮೆಯ-ಚಿಲುಮೆಯ ಪಲವತ್ತತೆಯ ಕೆಮ್ಮಣ್ಣು.....
ಒಂದೂರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೊಂದುರಲಿ ಜೀವ ಕೊಡುವ ಭೋಗಿ.
ಸೌಂದರ್ಯ ಧಾರೆಯರೆದು ಸುಖವ ಕೊಡುವ ತ್ಯಾಗಿ..
ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ಗುರುವಿನಂತಿರುವ ಯೋಗಿ..
ಪುರುಷ -ಪ್ರಪಂಚಕೆ ತಗ್ಗಿ ಅಂಜಿ ನೆಡೆಯುವವಳು ಭಾಗಿ..
ನೋವು-ನಲಿವು ನುಂಗಿ ಜೀವ ಕೊಡುವಳು ಕೂಗಿ...
ಉಂಗುರ,ತಾಳೆ,ಬಳೆ ತೊಟ್ಟು ಪತಿಗೆ ಸತಿಯಾಗಿರುವವಳು..
ಸೀರೆ ,ಕುಬಸ ಉಟ್ಟು ದೇಹ ಮುಚ್ಚಿ ರತಿಯಾಗಿರುವವಳು..
ಕಠಿಣ ಪರಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವವಳು..
ಸ್ನೇಹ,ಪ್ರೀತಿ,ವಾತ್ಸಲ್ಯಕೆ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಕಥೆಯಾಗಿರುವವಳು..
ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ಕುತ್ತಿಗಿಗೆ ಹಗ್ಗ ತರುಲು ಮತಿಗೆಟ್ಟಿತಿರುವವಳು!
ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿ ತೋರಿ ನೀಚ
ಜನರೇ ನಿಮ್ಮ ನೈಜ ರೂಪಗಳನ್ನು.
ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸವಿಯ ತುಂಬಿ ಮನದಲ್ಲಿ ವಿಷವಣಿರಿಸಿ ಏತಕ್ಕೆ ನಟಿಸುವಿರಿ
ಒಳ್ಳೆಯವರೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿಸಿ.
ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಎದೆಗೆ ಒದೆಯುವ
ದುಸ್ಸಾಮಾಜ ದುರ್ಮಗರು ನೀವು.
ಬಾಳಿ ಬದುಕಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಹೊತ್ತು ಒಂದು ದಿನವಾದರು ಭೂ ತಾಯಿ ನಿಮ್ಮ ಕುತಂತ್ರಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ಕೊರಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಾದರೂ.
ಪದಗಳಿಗೆ ಸಿಗದ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಪೂರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಏನೆಂದು ಬರೆಯಲಿ ಎಷ್ಟೆಂದು ಉಗಿಯಲಿ ಇಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಂಡು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ.
ಕೋಪವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಮನಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೀವು ಮಾಡುವ ಮೋಸಗಳಿಗೆ
ಒಂದು ಗಳಿಗೆ ನಡು ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಹಾರಾಜು ಹಾಕಲೆ ಇನ್ನ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಮೊಸಗಾರರಿ ಮನದಟ್ಟಾಗುವಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮನಸು ನನ್ನಂತೆ ದುಃಖಿಸದಂತೆ ಇಂದು