ನನಗೂ ಬದುಕುವಾಸೆ
ಏಕೆ ತಡೆಯುವೆ ಮನಸೆ
ನೀ ಏತಕೊ ನೊಂದು ನರಳುವೆ
ಅದರಲಿ ನನ್ನನೂ ಏಕೆ ಸಾಯಿಸುವೆ
ನೀನು ಕೂಡಿಟ್ಟ ಭಾವಗಳ ನೋವುಗಳಿಗೆ
ನನಗೇಕೆ ತರುವೆ ಸಂಕಟದ ವಿಷ ಗಳಿಗೆ
ನಿನ್ನ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಆಗಬೇಕು ನೀನೆ ಹೊಣೆ
ಆದರೆ ನನಗೇಕೆ ಕೊಡುತಿರುವೆ ಇಂತ ಶಿಕ್ಷೆಯ ನಾಕಾಣೆ
ಅರಿಯದೆ ನಂಬಿ ನೀನು ಬಿದ್ದ ಕನಸು ಭಾವಗಳ ಬಾವಿಗೆ
ಎದ್ದುಬರಲಾಗದೆ ಶರಣಾಗಬೇಕೆ ಈ ದೇಹ ಸಾವಿಗೆ
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಜಾರಿದರು ಕಣ್ಣೀರ ಕಡಲು ಯಾರಿಲ್ಲ ನೋಡಲು
ಕಾಲಿಯಿದ್ದರೂ ಒಡಲು ಬೇಕೆನಿವುದಿಲ್ಲ ಏನು ಉಣ್ಣಲು
ಸಾವಲ್ಲಾದರು ಸಿಗಬಹುದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು
ಹೇಗಿರುವುದೋ ಏನೋ ಕಾಣದ ಆ ಸಾವಿನೂರು
ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಹೋದವರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಯಾರು
ಹೋಗಿ ನೋಡಿ ಬರಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಆ ಊರು
ಗೆಳತಿ ....
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವೆನು ನಾನಿಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಸಾರಿ ಬಳಿಬಂದು
ಎದುರು ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದೆ ನೀನಿಂದು
ಬರೆದಿರುವ ಸುಂದರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ
ಜೀವ ತುಂಬಬೇಕಿದೆ ನೀನಿಂದು
ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ
ಅವಿತು ಕುಳಿತಿರುವೆಯಲ್ಲ
ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ತಿರುಗಿ ಬಂದುಬಿಡು
ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನಾದರೂ ನೀಡಿಹೋಗು
ಆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಕಾಲ ಕಳೆಯುವೆನು ಗೆಳತಿ.....
ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಥ೯ವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದರೆ
ತಪ್ಪು ನನ್ನದಲ್ಲ
ಏಕೆಂದರೆ...
ನೀನು ನಿನಗೇ ಅಥ೯ವಾಗಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನನ್ನೇ ಅಥೈ೯ಸಿಕೊಳ್ಳದ ನೀ
ನನ್ನ ಹೇಗೆ ಅಥೈ೯ಸಿಕೊಳ್ಳುವೆ???
ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ನೀ ಅಥೈ೯ಸಿಕೋ
ಆಗಲಾದರೂ ನಿನಗೆ ನಾನು
ಅಥ೯ವಾದರೂ ಆಗಬಹುದು...
ಹೆಣ್ಣು ಒಂದು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ
ಅವಳು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಂತೆ
ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗ ಜೀವಿ
ಕಾಳಜಿವುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದವಳು
ಅವಳ ಮನಸು ನೋಯಿಸಿದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿರು ತರಿಸಿದರೆ
ಅವಳ ಶಾಪವೇ ಗಂಡಿನ ಅಂತ್ಯ