ನಿಂತ ನೆಲವು ಹೊಳೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ
ಪ್ರತಿ ಉಚ್ಛ್ವಾಸವೂ,ಕೊನೆಯದೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದೆ ಬುದ್ಧಿಯೇ ದಾರಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗಿದೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ
ಈ ಶರೀರ ಸ್ಥಗಿತ ಗೊಂಡಿದೆ.
ಆ ಪ್ರಾಣ ಅವಳೆ
ನನ್ನ ನಿಲ್ದಾಣ ಅವಳೆ
ನಾನು ಅವಳೆ,ನನ್ನೊಳಗೂ ಅವಳೆ
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅನ್ವರ್ಥ ಅವಳೆ
ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಗುಡಿಗೆ ಕಳಶ ಅವಳೆ.
ನಾ ನಿನಗೆ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಾ
ನೀ ನನಗೆ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ ಕೈಗೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಹೃದಯವಾ
ಊರಾಗ ಎಷ್ಟ್ಟು ಹೈತಿ ಹುಡುಗಿ ನಿಂದು ಹವಾ
ಕದ್ದು ಹೋದೆ ನನ್ನ ಹೃದಯವಾ...
ನನ್ನ ನೋಡಿ ಹೊಡಿ ಬ್ಯಾಡ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಹಾರ್ನ್
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೈತಿತೆಂತ ಗೊತ್ತು ಬಂದು ಸೇರು ನನ್ನಾ
ನಿನಗಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದೆ ನಿನ್ನ ದೊರೆ ನನಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಆಸರೆ
ಓ ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ ನೀ ಅಂದದ ಅಪ್ಸರೆ
ಬೆಂಕಿಯಂಗ್ ಹೋಳಿತಿದ್ರ ಅಪರಂಜಿ ಬಂಗಾರ
ನೀವಾಳಿಸಿ ಹೋಗಿ ಬೇಕು ನಿನ್ನ ಮುಂದ ಮುಂದ
ಅಷ್ಟೇ ಚಂದ ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣ ಚಲುವು ಸುಂದರ ಕಣ್ಣ
ಕಟೇವಾಡಿ ಕುದುರೆ ನೆಡಗಿ ಇಳಕಲ್ ಸೀರೆ ನಿನ್ನ ಉಡಗಿ
ಬೇಕೇನಿಸಿದೆ ಮತ್ತದೇ ಹಳೆಯ ಭಾವ,
ಮರುಕಳಿಸದೇಕೆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಜೀವ?
ಮೌನರಾಗದೊಳು ಆಲಿಸಬೇಕೇನಿಸುತ್ತಿದೆ,
ಕಿವಿ ನಿಮಿರುಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಲಾಪನೆಗಳು,
ಸ್ತಬ್ದವಾದಂತೆ ಭಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ದೈನಿಕತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ,
ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿಬಾರಾದೇಕೆ ಕಳೆದ ಆ ದಿನಗಳು?
ಹಂಬಲಿಕೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ದವಾಗಿದೆ ಮನ,
ತುಸುವಾಗಿಯೇ ಬಂದು ಬಿಡು ಭಾವವೆ ನೀ ಪ್ರತಿದಿನ
ನಿನ್ನನ್ನು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ...
ಅವರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಾಯಕವನ್ನು ತುಳಿಯುವ ತುಡಿತವಾದರೆ ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಛಲವಿರಬೇಕು..
ನೀನು ಬಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರದ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ಮರುಗುವುದಾದರೂ ಏನಕ್ಕೆ..?
ಅಂಜದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರು ನೀ ಮುಂದೆ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಹೆದರಿ ಓಡುವ ರೀತಿ.....
ಅವನೇ ಹಾಗೆ ಮೊದಮೊದಲು ಒರಟನಾಗಿ ಕಂಡರು ನಂತರ ತುಂಟ ಹುಡುಗ ಎನಿಸಿದ..
ಕಪ್ಪು ಕಂಗಳ ಮೀಸೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಗುವ ಮುದ್ದು ಚಂದಿರ..
ಕಾವಲಾಗುವ ನಾನಿಡುವ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ
ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರುವ ಬಂದು ಮುಂಜಾನೆಯ ಕನಸಿಗೂ
ಕೈ ಹಿಡಿದರಾಗುವುದು ಹಿತ ಭಾವ
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಮಾಸುವುದು ಭಯ
ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನೆಂದಿಗೂ ಅಭಿಮಾನಿಯೇ
ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಮುಗಿದು ಹೋಗುವುದು ಲೇಖನಿಯೇ...