ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಿ
ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣವು
ಅವಳ ಮೈಮುದುಕಿದಾಗ
ಅವಳ ನಗು, ಅವಳ ಆಟ,
ಅವಳ ನೋಟ!
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಚ್ಚನ್ನು
ಕೆದಡುತ್ತಿರುವವಳು ಇವಳೇ
ಎಂದು ಮನ ಹೇಳಿತು.
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು
ಅವಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ
ಆತುರ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ,
ಅವಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆನ್ನುವ
ಕಾತುರವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.
ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ
ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ತೆರೆದು
ನೋಡಿದಾಗ, ಕಣ್ಮಿಂಚಿನಂತೆ
ಮಾಯವಾದವಳು ಅಂದು...
ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಇಂದು...
ಹಗಲಲ್ಲಿಯೇ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿಲ್ಲಂದಂತಾಗಿದೆ
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಲ್ಲ...
ನೊಂದ ಮನಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವರಿಲ್ಲ...
ನಿದ್ರೆ ಜಾರಲು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ಏಳಲು ನಿದ್ರೆ ಇಂದ ಮನಸೇ ಇಲ್ಲ....
ನನಗೆ ನಾನೇ ಎಲ್ಲ ನನಗೆ ಯಾರಿಲ್ಲ....
ಪ್ರೀತಿಯಂಗಳವನ್ನಿಟ್ಟು,ಮನಸ್ಸಿನಂಗಳದಲ್ಲಿ,
ಹುಡುಕುತಿತ್ತು ಈ ಮನ ಯಾವುದೋ ಜೀವವ,
ತನ್ನದೆ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆ ಜೀವವ ಇರಿಸಿತ್ತು ತನ್ನ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಲ್ಲಿ,
ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಮೂಡಿಬಂದ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸುವ ಕೆಲಸವ.
ನನ್ನ ಈ ಮನವೆಂಬ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ನೀ ನೆಲೆಯಾಗಿರುವೆ...
ಯಾರು ಬಂದರೂ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಶಿಲೆಯಾಗಿರವೇ.....
ನನ್ನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದ ಸೆಲೆಯಾಗಿರುವೇ....
ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಿನ್ನಲಿ ನಾ ಸೆರೆಯಾಗಿರುವೇ.....
ಹೇಳು ಗೆಳತಿ ನೀ ಬಂದು ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಸೇರುವೆ....?