ನಡೆಯಲಿ ನನ್ನ ದೇಹ ಮೆರವಣಿಗೆ.
ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಲ್ಲಿಗೆ.
ನಾಡ ದೇಶದ ಹಾದಿಗೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರ ಹೃದಯದ ಆ ಬೀದಿಗೆ.
ಅಳ ಬೇಡ ಅರಳಿ ನಿಲ್ಲು ನನ್ನ ಜೀವದ ಸಾವಿಗೆ.
ಛಲದ ಹಾದಿಗೀದಿಗೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು ಮೆಲ್ಲಗೆ.
ಸಾವಿನ ಆ ಘಳಿಗೆಗೆ.
ನೋವು ತಾ ನೀ ಚಂದ್ರಕೆ.
ಓ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಲವಿನ ಗೇಳತಿಯೇ
ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಏನೆಂದು ಹೋಗಳಲಿ
ಬಾರದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಏನೆಂದು ಬರೆಯಲಿ
ಸಾಕದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸುವವಳು ನೀನಾದರೆ
ನಾನು ಹೇಳುವ ಮಾತೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಲಿ
ಕೊರೊನಾ ಮಾರಿಯೆ! ಮಸಣದ ಮಾಯೆಯೆ!
ಯಮನ ಮಗಳೆ! ಸಾವಿನ ಗುತ್ತಿಗೆಧಾರಿನಿಯೇ!
ಮನು ಕುಲದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಜನುಮಗಳ ದ್ವೇಷ?
ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ, ದೀನ-ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ರೋಷ?
ಬಡವರ ಕಷ್ಟದ ಒಂದೊಪ್ಪತ್ತು ತುತ್ತಿನ ಅನ್ನ ಕಸಿದೆ
ಅನ್ನ ಅರಸಿ ಹೋದವರ ಬಾಳಿಗೆ ಬೇತಾಳಿನಿಯಾದೆ
ಹೊಂಚು-ಸಂಚು ಮಾಡಿ ತೋಡಿದೆ ಸಾವಿಗೆ ಖೆಡ್ಡ
ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿ, ಮುದಕ-ತದಕರ ಬೀಳಿಸಿದೆ ಅಡ್ಡಡ್ಡಾ
ಏ ಮಾರಿ,
ನೀ ಸೈಲಂಟ್ ಭೂಮರಾಂಗ್ ಕಿಲ್ಲರ್ ಹೇಡಿ
ದಮ್ಮ ಇದ್ರೆ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು
ನಮ್ಮವರನ ಕೊಲ್ಲಾಲು ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ಗುರಾಣಿ ಮಾಡಿ
ನಮ್ಮ ಲಾಕಡೌನ್ ಪ್ಲಾನಗೆ ನೀ ನಡೆ ನಡೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಕಡೆ
ಏ ಮಾರಿ...,
ಮಂಗಳನ ಅಂಗಳದಲಿ ರೋಬಟ್ ಇಳಸಿವಿ
ಎಕೆ ೪೭, ಪಿರಂಗಿ ನಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಗುಂಡು ತುಂಬಿವಿ
೧೦೦ ಭಾರಿ ಭೂಮಿ ಸುಡುವಷ್ಷು ಅಣುಬಾಂಬ ಇಟ್ಟಿವಿ
ಒಂದ ಬಾರಿ ನೀ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ರ ಉಡಿಸ ಮಾಡಿಬಿಡತಿವಿ